سلام.

از من خواسته بودین در مورد جزییات زایمانم توضیح بدم.جونم براتون بگه صبح روز موعود ساعت 7:30 بیمارستان بودم و در حالی که از ترس داشتم پس می افتادم وارد بخش شدم.اتاقی رو نشونم دادم و بهم گفتن برای انجام کارهای پذیرش باید برم اونجا. من هم که فکر می کردم دوباره می تونم از اتاق بیرون بیام و بعد ازخداحافظی برم تو سرم وانداختم پایین و مدارک به دست رفتم تو اما در کمال ناباوری بعد از ثبت مشخصات گفتن که برم آماده شم.رفتم پشت پرده لباس هامو در آوردم و لباس اتاق عمل رو پوشیدم.از ترس سردم شده بود ولی سعی می کردم خودمو خونسرد نشون بدم.رو تخت دراز کشیدم و اولین آمپول برای تست بهم تزریق شد.بعد عملیات منزجر کننده وصل کردن سوند بود که هرچند خیلی کوتاه وبه اندازه گفتن یه آخ بود اما احساس خیلی بدی به آدم دست می ده.مرحله بعد تزریق یه آمپول عضلانی و بعدش وصل کردن آنژوکت بود.از این زمان به بعد انتظار کشنده برای من شروع شد و این بین سوند بدجووووووووووور سیستم من وبه هم ریخته بود.فکر کنم یه نیم ساعتی گذشت که اسمم و واسه انتقال به اتاق عمل صدا کردن.نشستن رو ویلچر با اون لباس و اون سوند واقعا ناراحت کننده بود.سعی کردم کلاه رو آوردم جلوی سرم و دامنه لباس رو کشیدم پایین و برو که رفتیم.مامان و صدرا تا من و دیدن دویدن جلو.هول داشتم و بدجوری بغضم گرفته بود.با استرس فراوان رفتم اتاق عمل و باید منتظر می موندم تاعمل اول دکترم تموم بشه ثانیه ها قدر یه عمر برام گذشت و بالاخره رفتم رو تخت.یه تخت باریک به عرض بدن.البته من قبلا اتاق عمل رو سر عمل بینی تجربه کرده بودم اما اصلا روحیه ام با این موقع قابل مقایسه نبود.اینقدر اضطراب داشتم که ضربان قلبم بین 60 تا 120 در نوسان بود عوامل اتاق عمل مرتب حرف می زدن تا جو سنگین نباشه و من از ترس دربیام اما اوضاع من خراب تر از این حرف ها بود.بعد از چند دقیقه دکترم اومد وقتی دیدمش یه کمی حالم بهتر شد.یه پارچه سبز جلوم آویزون کردن و روشکمم بتادین ریختن به معنای واقعی یخ کردم.اون وقت ماسک رو گذاشتن رو صورتم ومن با هراس اینکه نکنه وسط عمل به هوش بیام بی هوش شدم............................

من که کاملا بیهوش بودم از ترس داشتم می مردم نمی دونم چطور بعضی اینقدر جرات دارن که نیمه بیهوش حاضر به سزارین هستن!!!!!

وقتی به هوش اومدم درد بود ودرد.....با درد شدید به هوش اومدم.احساس می کردم کمرم به تخت چسبیده.دوست داشتم به پهلو بخوابم.ولی توان حرکت نداشتم.بعد از مدتی اومدن و بلندم کردن و گذاشتنم رو یه تخت دیگه.پدرم دراومد.تخت روحرکت دادن سمت اتاق.صدای مامان و صدرا رومی شنیدم.چشمامو باز کردم که ببینمشون اولین چهره ای که دیدم صدرا بود و بعد مامان.به اتاق که رسیدیم دوباره بلندم کردن.نفسم بند اومده بود و جای عملم کشیده می شد.رییس اتاق عمل که از دوستان ما بود اومد پیشم می خواست شکمم و فشار بده تا لخته های خون باقیمانده خارج بشه اما من با التماس ازش خواستم فشار نده و قول دادم مرتب کمرم و تکون بدم.اینجاست که می گم واقعا زایمان طبیعی از هر نظر بهتره .وقتی قراره بعد از به هوش اومدن اینقدر درد داشته باشی و بیان جای عملت رو هم فشار بدن بعدش با این همه درد به نینی شیر هم بدی انتخاب سزارین واقعا خنده داره.

شیر دادن به نوزادی که هنوز نمی دونه چطور باید شیر بخوره و به جای آروم مکیدن همش گاز گاز می زنه یکی دیگه از سختی های سزارین هست.چون در حالی که بخیه ها اذیت میکنه باید مدتی به یک پهلو موند و شیر داد.

من تا ساعت11 شب نباید چیزی می خوردم.نه آب و نه غذا.بعد از اون برام چای و سوخاری و دیرتر سوپ آوردن.شب سختی رو همراه با درد به صبح رسوندم.ساعت 6 صبحانه خوردم.بعدش از شر سوند و سرم خلاص شدم.بعدش اومدن شکمبند رو بستن تا بتونم از تخت بیاک پایین.اومدن خیلی سخت بود اما امید به خلاصی از شر تخت بیمارستان بهم نیرو می داد.

خلاصه بعد از راه رفتن و ویزیت دکترم مرخص شدم.البته روند بهبودی من سریع بود و غیر از یه روز که یه درد فوق العاده شدید کشیدم مشکل آنچنانی نداشتم.

خلاصه اینکه همه این عذاب ها به داشتن یه دخمل خوشگل مامانی می ارزید اما واقعا واسه خودم متاسفم که در عین حال که می تونستم طبیعی زایمان کنم مجبور به سزارین شدم.

راستی خواهشا اگه می شه من و مرحله به مرحله واسه آپ عکس از طریق یه سایت درست درمون راهنمایی کنین.